مهدی اخوان ثالث

2. برای پسوند فایل زندگی اجتماعی و خانوادگی، از سه کاراکتر "ع"، "ش" و "ق"، استفاده کنیم نه چیز دیگر.

3. هیچ‌گاه قفل سی‌دی قلب مردم را نشکنیم که "تا توانی دلی به دست آور، دل شکستن هنر نمی‌باشد".

4. چنانچه در کاری شکست خوردیم، آن را "Shut Down" نکنیم بلکه آن را "Restart" کنیم.

5.برای مانیتور زندگی‌مان، بک‌گراند (Background) سبز یا آبی را در نظر بگیریم نه سیاه یا دودی.

6. برای سیستم قلبمان از مانیتورهای تخت و صاف (Flat) استفاده کنیم.

7. برای حل اختلافات زناشویی، روی گزینه "گذشت و ایثار"، دابل کلیک (Double click) کنیم.

8. برای فایل‌های اسرار زندگی‌مان، پسورد (password) بگذاریم و آن را مخفی (Hidden) کنیم.

9. همواره پیش از سخن گفتن، سی پی یوی فکرمان را به کار بیندازیم.

10.بر صفحه مشکلات مردم، کلید F1 باشیم و آنان را کمک و راهنمایی (Help) کنیم.

11. اگر شخصیت ما بزرگ و والاست، این نوع شخصیت، نباید به ما اجازه دهد که با هر کسی چت (Chat) کنیم و هر کسی با ما چت کند.

12. اگر از کسی بدی و کم‌لطفی دیدیم، آن را "Save" نکنیم بلکه آن را "Delete" نماییم و حتی آن را از ریسایکل‌بین (Recyclebin) قلب مان کاملاً محو کنیم.

13.به دیگران اجازه ندهیم در "سی دی رام" زندگی‌مان هر نوع "سی دی" را که بخواهند، قرار دهند.

14. خانه و دفتر کارمان، به روی مردم نیازمند، "Open" باشد.

15. تا حرف کسی تمام نشده، اسپیکر (Speaker) خود را روشن نکنیم.

16. در زمان ناتوانی، درماندگی و تاریکی زندگی دیگران، کلید "Power" برای آنان باشیم.

17. در سایت زندگی شخصی‌مان، یک رُوم (Room) به نام مشکل‌گشا (Moshkelgosha) بسازیم تا دیگران با ما چت (Chat) کنند.

18. هنگام مشاهده خوبی‌ها و نیکی‌های دیگران، بلافاصله کلید پرینت اسکرین (Print Screen) را بزنیم و از آن ها تصویر بگیریم

۱۹.فایل‌های مهم زندگی خود را گاه به گاه، اسکن (Scan) کنیم تا اگر به ویروسی آلوده شده باشند، سریعاً مشخص شود.

20. نگذاریم هر کسی در رُوم (Room) زندگی‌مان چت نماید و در این صورت، او را ایگنور (Ignore) کنیم.

21. چشم‌های مان را به روی عیب‌های پنهان مردم، "Close" کنیم.

22. گاه و بی‌گاه، کامپیوتر زندگی‌ ما هنگ (Hang) می‌کند که باید آن را با "فکر"، "مشورت" و "برنامه‌ریزی"، ری‌استارت (Restart) کنیم.

23. برای کپی گرفتن از دیسکت زندگی دیگران، نخست آن را ویروس‌یابی و سپس ویروس‌کشی کنیم.

24. مواظب باشیم که رایانه زندگی زناشویی‌مان، ویروس غرور و لج‌بازی به خود نگیرد که در این صورت، ممکن است هیچ آنتی‌ویروسی نتواند آن را از بین ببرد.

25. فایل‌های مهم زندگی خود را گاه به گاه، اسکن (Scan) کنیم تا اگر به ویروسی آلوده شده باشند، سریعاً مشخص شود.

26. اگر می‌خواهیم در زندگی خویش موفق و خوشبخت باشیم، باید خودمان زیرمنوهای Programs را دقیقاً تنظیم کنیم و نباید بگذاریم که دیگران این کار را برای ما انجام دهند اگر چه می‌توانیم در این زمینه، با آنان مشورت کنیم.

27. پیش از پرینت گرفتن از سخنان مان، پیش‌نمایش چاپ (print preview) آن را مشاهده کنیم.

28. اگر روزی رایانه زندگی ما با همسرمان هنگ کرد، سه کلید "کنترل اعصاب"، "انصاف" و "دلیل عصبانیت" را بزنیم.

29. هارد مغز خود را از برنامه‌های غیرمفید، پر نکنیم، تا فضا را برای نصب برنامه‌های مفید، تنگ ننماییم.

30. برای این که از دیدن مانیتور زندگی، بیشتر لذت ببریم، کارت گرافیک بالا برای آن تهیه کنیم.

31. اگر لازم است که مانیتور رایانه ما دارای رنگ‌های متنوع و متعدد باشد، ولی مانیتور ارتباطات ما با مردم، حتماً باید یک‌رنگ باشد.

32. در خطاطی کامپیوتری، از برنامه "کِلْک" هم می‌توانیم استفاده کنیم اما در خطاطی زندگی، از برنامه "کَلَک" نباید استفاده کنیم.

33. بکوشیم تا خوش اخلاقی را به جای این که در رم (Ram) و حافظه موقت داشته باشیم، در رام (Rom) و حافظه پایدار داشته باشیم تا در هنگام آغاز (Start) ارتباط با دیگران، آن را به کار گیریم.

34. در کیس (Case) مستکبران و زورمداران، "سی دی رام" نباشیم بلکه "سی دی ناآرام" باشیم.

35. قانون کپی‌رایت زندگی اجتماعی به ما اجازه نمی‌دهد که سی دی بدی‌ها و عیب‌های دیگران را رایت کنیم.

36. در سایت زندگی، همیشه لینکِ (Mahabbat) داشته باشیم و هیچ گاه برای این سایت، فیلتر نگذاریم

برای تو نوشت:سوتی دادنت نگرانم کرد ولی مطلب را که تا آخر خواندم به یاد روزی افتادم که سر کارم گذاشتی و منو در شهر خودتون ...  !!!    اما بازم چون با یکی مثل<<س ی ت >> خوشی پس منم خوشم با خوشی هایت مواظب باش دیگه تو این ماهی که دوستش داری سوتی ندی!!!!!!!!!

برای تو نوشت:روز تولدت هنوز یادمه چه آرام از کنارم گذشتی و گفتی میگ میگ!!!!!!

سال‌هاست که در خونه هر دل رو میزنیم یه جورایی عشوه و ناز و در آخر دست ردی بر سینه دل صاف و صادق میزند به جز یک نفر ولی امروز برای خداحافظی با دنیای مجازی یک دوست که ما را فروخت این شعر از قیصر امین پور را برای صبوری دل گذاشتم... توصیه به همه دوستان که هر چی هم بفروشید فقط عشق و دل را نفروشید. در نوشته های بعدی از دنیای مجازی آن دوست مطالب خواهم گذاشت. 

این حنجره این باغ صدا را نفروشید/ این پنجره این خاطره‌ها را نفروشید

در شهر شما باری اگر عشق فروشی است/ هم غیرت آبادی ما را نفروشید

تنها به خدا دلخوشی ما به دل ماست/ صندوقچه راز خدا را نفروشید

سرمایه دل نیست به جز اشک و به جز آیینه/ پس دست‌کم این آب و هوا را نفروشید

در دست خدا آینه‌ای جز دل ما نیست/ آینه شمایید، شما را نفروشید

در پیله پروانه به جز کرم نلولد/ پروانه پرواز رها را نفروشید

یک عمر دویدیم و لب چشمه رسیدیم/ این هروله سعی و صفا را نفروشید

دور از نظر ماست اگر منزل این راه/ این منظره دیرنما را نفروشید

خدایا!...
به که واگذارم می‌کنی؟
به سوی که می‌فرستی‌ام؟
به سوی آشنایان و نزدیکان؟ تا از من ببرند و روی بگردانند؛
یا به سوی غریبان و غریبه‌گان تا گره در ابرو بیافکنند و مرا از خویش برانند؟
یا به سوی آنان که ضعف مرا می‌خواهند و خواری‌ام را طلب می‌کنند؟
… من به سوی دیگران دست دراز کنم؟ در حالی که خدای من تویی و تویی کارساز و زمامدار من.
…ای توشه و توان سختی‌هایم!
ای همدم تنهایی‌هایم!
ای فریادرس غم‌ها و غصه‌هایم!
ای ولی نعمت‌هایم‌!
…ای پشت و پناهم در هجوم بی‌رحم مشکلات!
ای مونس و مأمن و یاورم در کنج عزلت و تنهایی و بی‌کسی! ای تنها امید و پناهگاهم در محاصره اندوه و غربت و خستگی! ای کسی که هر چه دارم از توست و از کرامت بی‌انتهای تو!

... تو پناهگاه منی؛
تو کهف منی؛
تو مأمن منی؛
وقتی که راه‌ها و مذهب‌ها با همه فراخی‌شان مرا به عجز می‌کشانند و زمین با همه وسعتش، بر من تنگی می‌کند، و…
…اگر نبود رحمت تو، بی‌تردید من از هلاک‌شدگان بودم
و اگر نبود محبت تو، بی‌شک سقوط و نابودی تنها پیش‌روی من می‌شد.

دکتر شریعتی(ترجمه ادبی بخشی از دعای عرفه

نمیدانم ...نمیدانم خداوند...

دراین وادی که عالم سرخوش است ودلخوش است و جای خوش دارد کدامین حالت و حال را

نصیب خویشتن سازم؟

نمیدانم خداوند....به جان لاله های پاک ووالایت نمیدانم.

دگر سیرم خداوندا..دگر گیجم خداوندا...خدایا توراهم ده ..پناهم ده...امید ده خداوندا...

که دیگر ناامیدم خداوندا ومیدانم که نومیدی زدرگاهت گناهی بس ستمبار است !

ولیکن من نمیدانم ...دگر پایان پایانم.

همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد ومن میدانم که آخر بغض پنهانم مرا

بی جان و تن سازد...

چرا پنهان کنم در دل؟

چرا با کس نمیگویم؟

چرا یاران با من نمیگویند رمز ره گشایی را؟ همه یاران به فکر خویش و در خویشند .

ولی در انزوای این دل تنها چرا یاری ندارم من ، که درد مرا فرو ریزد؟

خداوندا نمیدانم....

نمیدانم و نتوانم به کس گویم !فقط میسوزم ومیسازم وبا دردپنهانی بسی من خون دل دارم

دلی بی آب و گل دارم ...به پوچی ها رسیدم من ... به بی دردی رسیدم من...

به این دوران نامردی رسیدم من...

نمیدانم ..نمیگویم ..نمیجویم..نمیپرسم..نمیگویند..نمیجویند..جوابی را نمیدانم.

سوال را نمیپرسند واز غم ها نمیگویند ..

چرا من غرق در هیچم؟چرا بیگانه از خویشم؟

خداوندا ! رهایی ده ...خداوندا ! پناهم ده ... امیدم ده..

خدایا یا بترکان این غم دل را ویا درهم شکن این سد راهم را که دیگر خسته از خویشم ..

که دیگر بی پس و پیشم...

فقط از ترس تنهایی هرزگاهی چو درویشم !

وصوتی زیر لب دارم وباخود میکنم نجوای پنهانی..

                                                          که شاید گیرم آرامش...

                                                                         ولی آن هم علاجی نیست..

بخدایی که نـــــــــــــوا را به گلوی تو نشاند

به صدایی که تو را بــــرد و به ناهید رساند

به تب و تاب شــــــراب و به سر ساقی بزم

آنکه در میکده ی عشق تو را بـــــاده چشاند

زلف آشفته که نقش غــــــــــــــزل حافظ شد

دیدمش خنده به لب از تـو سخن ها می راند

پیرهن چـــــــــــــــاک خرامیده بخاطرگه او

مست برخاست بعزم تو و گیســــــــو افشاند

گفت امروز تماشـــــــــــاگه رازم لب توست

مستیم با نفس گـــــــــــــــرم تو مستور نماند

رشته بر تار نوای تـــــــــو اگر بسته پریش

بیدلان را مدد عشــــــــــــق به میخانه کشاند

با دل خاکی من شیـــشه گری کن ای دوست

که مرا توسن اندیشـــــــــــــه به گوشه دواند

تنگ دل چون که نشینم تو لب از هم بگشای

که برای دل من هیچ کسی چون تـــو نخواند

 سالها گذشت و من بزرگ شدم ؛
اما هر وقت که جلوی آیینه می ایستم ؛
سایه ای از شیری را می بینم که تنها دلخوشی زندگیش اینست که هر روز غروب ؛
در بکرترین نقطه رؤیاهایش به بهانه خوردن آب ؛
تنها آهوی باقی مانده بیشه خیالش را ببیند...

ناپلئون ميگه : حرفيو بزن که بتوني بنويسيش ، چيزيو بنويس که بتوني امضاش کني و چيزيو امضا کن که بتوني پاش وايسي......

چارلي چاپين: اگر يك روز شاد شدي ...... آرام بخند تا غم بيدار نشه و اگر يك روز غمگين شدي..... آرام گريه كن تا شادي نا اميد نشه

 از زندگي هر انچه لياقتش را د اريم به ما ميرسد نه انچه که ارزويش را داريم

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم.

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم.

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم.

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

* 

در نهان خانه ی جانم، گل یاد تو درخشید،

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید.

* 

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم،

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم،

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت،

من، همه محو تماشای نگاهت.

* 

آسمان صاف و شب آرام،

بخت، خندان و، زمان رام.

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب،

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب.

شب و صحرا و گل و سنگ،

همه، دل داده به آواز شباهنگ.

* 

یادم آید، تو به من گفتی:«از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن!

آب، آیینه ی عشق گذران است.

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا، که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی، چندی از این شهر، سفر کن!»

 *

با تو گفتم:«حذر از عشق ندانم.

سفر از پیش تو هرگز نتوانم،

نتوانم!»

 *

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد،

چون کبوتر، لب بام تو نشستم.

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم.

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم،

تا به دام تو در افتم، همه جا گشتم و گشتم،

حذر از عشق ندانم،

سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم!

 *

اشکی از شاخه فرو ریخت.

مرغ حق، ناله ی تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید.

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم،

پای در دامن اندوه کشیدم،

نگسستم، نرمیدم...

 *

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم...!

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...!

"فریدون مشیری

عشق من پاييز آمد مثل پار

باز هم، ما بازمانديم از بهار

احتراق لاله را ديديم ما

گل دميد و خون نجوشيديم ما

بايد از فقدان گل خود جوش بود

در فراق ياس، مشكي پوش بود

ياس بوي مهرباني مي دهد

عطر دوران جواني مي دهد

ياس ها يادآور پروانه اند

ياس ها پيغمبران خانه اند

ياس ما را رو به پاكي مي برد

رو به عشق اشتراكي مي برد

ياس در هر جا نويد آشتي ست

ياس دامان سپيد آشتي ست

ياس يك شب را گل ايوان ماست

ياس تنها يك سحر مهمان ماست

بعد روي صبح پرپر مي شود

راهي شب هاي ديگر مي شود

ياس را آيينه ها رو كرده اند

ياس را پيغمبران بو كرده اند

ياس بوي حوض كوثر مي دهد

عطر اخلاق پيمبر مي دهد

حضرت زهرا دلش از ياس بود

دانه هاي اشكش از الماس بود

داغ عطر ياس زهرا زير ماه

مي چكانيد اشك حيدر را به چاه

عشق محزون علي ياس است و بس

چشم او يك چشمه الماس است و بس

اشك مي ريزد علي مانند رود

بر تن زهرا "گل ياس كبود"

گريه آري گريه چون ابر چمن

بر كبود ياس و سرخ نسترن

گريه كن حيدر كه مقصد مشكل است

اين جدايي از محمد مشكل است